Scientia  >  Fontes  >  Liber de triplici motu

Liber de triplici motu

Prohemium

Preclara Philonis in libro Sapientie extat sententia deum maximum optimumque rerum omnium natura constantium opificem, cunctorum substantiam atque compaginem numero, mensura, ac pondere procreasse atque disposuisse; cui applaudit illud prophete qui profert numero seculum. Cui etiamt [sic] astipulatur divus ille Plato in Thimeo, magna auctoritate commendans deum numeris mundum fabricasse. Quam sententiam Aurelius Augustinus libro De Civitate Dei commendat. Quapropter intima, secretioraque nature atque minerve penetralia, rerumque omnium naturalium reconditas passiones, ac motus qui numeris consistunt perscrutari atque rimari volentes, arithmeticam atque geometriam aut saltem harum scientiarum quedam requisita documenta necessum est anteponant. Et non abs re quidem, quoniam non solum elementaris hec regio et naturalia illa entia que in ea natura procreanda censuit his numeris et geometricis ponderibus constant, verumetiam ethereus ille celorum globus (ut inquit Plinius et Aristoteles) Pythagore sententia arithmeticis proportionibus, musicisque tonis circumvoluitur. Inquit enim saturnum dorio moveri, mercurium pthogo, iovem phrygio. Quantam videlicet arithmetica scientia habeat ad philosophiam universasque disciplinas, luculentur in libro De Legibus divus Plato ostendit inquiens Legislator civibus omnibus precipiat ne a numerorum ordine quo ad possunt discedant. Nam nulla alia disciplina ad rei familiaris gubernationem, ad rem publicam, ad artes denique universas, tantam habeat vim, quantam huiusmodi numerorum cognitio. Sonnolentos, etiam a natura rudes, excitat, et dociles, memores, solertesque facit, preter naturam suam divina arte proficientes. Inconcussa enim et inviolata est arithmetice atque geometrie scientia, cuius veritati sacratissime sanctiones auctoritatem prebent inquientes arithmeticam et geometriam in se veritatem continere et quamvis pietatis scientie non sint, sunt tamen maximo adminculo atque adiumento ipsi scientie pietatis ut preclare Aurelius ille Augustinus in libro De Doctrina Christiana sacris comprobat rationibus. Has enim sapiens ille Salomon dicit pedissequas, atque ancillas theologie, quas iubet vocari ad turrim, et ad menia civitatis. His enim prostergatis, qui ad theologisandum et philosophandum progreditur (si divo Severino Boetio credimus) superflue conatur. Ad philosophiam utique temere his mathemathicis omissis documentis accedentes, philosophia ipsa sacrilegos, suique minimis invasores vestem sua frusta lacerantes (teste Boetio) appellat. Et ut verum fatear hinc est quod nostris temporibus ob harum disciplinarum defectum balbutiens atque concutiens visa est philosophia. Plurimum enim apud Grecos philosophia valuit primatumque obtinuit, quia (ut inquit Cicero) in summo honore apud illos geometria fuit nihilque apud eos mathematicis illustrius. Non immerito igitur speculationibus physicis triplicis motus tractaculum proportionum ex mathematicis codicibus depromptum duximus preponedum et quantum ingenioli nostri vires suppetunt absolvendum.

Incipiunt proportiones

Capitulum primum de proportione et eius diuisione

Omnis numerus et similiter omnis quantitas ad alium numerum relatus (ut ait Nichomacus et Boetius in primo arithmetice) aut est ei equalis aut inequalis. Si est equalis constituit proportionem equalitatis, si vero inequalis ex eo cum altero inequalitatis proportio consurgit. Unde proportio est duorum numerorum vel duarum quantitatum unius ad alteram certa habitudo ut habitudo que est inter quatuor et 4, et que est inter duo et quatuor, et que est inter bipedale et pedale. Proportio enim est terminus collectivus pro duabus rebus et signatur quantis vel pro pluribus supponens connotando ...